Jej włosy były skręcone w kok, który przestał udawać schludny. Pod jej oczami były cienie tak głębokie,że wyglądały na namalowane. Jej koszula miała mleczną plamę na jednym ramieniu. Jej ręce poruszały się w sposób ciągły, automatyczny, z mechaniczną prędkością kobiety, której ciało nie czekało już na rozwiązanie umysłu, zanim poddało się kolejnej potrzebie.
A twój syn, twój wysoki, szeroki, zdrowy syn, człowiek, który płakał przez godzinę, gdy umarła jego złota rybka, siedział na kanapie i jedną ręką przeglądał telefon komórkowy, a drugą przeglądał kanały sportowe.Pakiety dla rodzin
Nawet nie wstał, kiedy weszłaś.
