Dziewięć miesięcy temu Andrew stracił ojca. Jacob był strażakiem, człowiekiem, który rzucił się w niebezpieczeństwo, gdy wszyscy inni uciekli. Tej nocy wbiegł z powrotem do płonącego domu, aby uratować dziewczynkę mniej więcej w wieku Andrew. Udało mu się ją wydostać – ale sam już nie wrócił.
Od tamtej pory byliśmy tylko we dwoje.
Andrew poradził sobie ze stratą w sposób, w jaki większość dorosłych by sobie nie poradziła. Zachowywał spokój, opanowanie, jakby obiecał, że nie rozleci się na moich oczach. Ale była jedna rzecz, której nie chciał stracić – para trampek, które dał mu ojciec na krótko przed tym, jak wszystko się zmieniło.
Te buty stały się jego łącznikiem z ojcem. Deszcz czy błoto nie miały znaczenia – nosił je każdego dnia, jakby były częścią niego.
Dwa tygodnie temu w końcu się rozpadły. Podeszwy całkowicie się odkleiły.
Powiedziałam mu, że kupię nowe, choć nie wiedziałam jak. Właśnie straciłam pracę kelnerki, bo, według mojego pracodawcy, wyglądałam „zbyt smutno” wśród klientów. Nie protestowałam, ale z pieniędzmi było krucho. Mimo to, coś bym wymyśliła.
Ale Andrzej pokręcił głową.
„Nie mogę nosić innych butów, mamo. Te są od taty.”
Potem podał mi taśmę klejącą, jakby to było najoczywistsze rozwiązanie.
