Zbudowałam całe swoje życie wokół tego dziecka. To była wyczerpująca, ale piękna rzeczywistość nocnych nuggetsów z kurczaka i dbania o to, by jej pluszowy królik był w pobliżu, gdy nachodziły mnie koszmary. Przeszłam na bardziej ustabilizowany grafik w szpitalu i zaczęłam gromadzić fundusze na studia, gdy tylko mogłam. Nie byłyśmy bogate, ale Avery nigdy nie musiała wątpić, czy dostanie jedzenie, ani czy będę dla niej obecna. Pojawiałam się za każdym razem. Wyrosła na bystrą, zabawną i upartą dziewczynę, która udawała, że moje głośne dopingowanie na meczach piłki nożnej nie ma znaczenia, choć zawsze zerkała na trybuny, żeby upewnić się, że tam jestem.
W wieku 16 lat odziedziczyła mój sarkazm i oczy swojej matki. (Wiedziałam o tym tylko z jednego małego zdjęcia, które policja dała pracownikowi socjalnemu).
Po szkole wsiadała na moje miejsce pasażera, rzucała plecak i mówiła coś w stylu: „Dobra, tato, nie panikuj, ale dostałam ocenę 4+ z chemii”.
Gdy miała 16 lat, odziedziczyła po mnie sarkazm i oczy swojej matki.
„To dobrze, kochanie.”
„Nie, to tragiczne. Melissa dostała piątkę, a nawet się nie uczy”. Dramatycznie przewracała oczami, ale widziałam, jak uśmiech błąka się po jej ustach.
Była całym moim sercem.
W międzyczasie nie umawiałem się na randki. Kiedy obserwujesz, jak ludzie znikają, zaczynasz być wybredny, jeśli chodzi o to, kto się do ciebie zbliży.
Była całym moim sercem.
Ale w zeszłym roku poznałem Marisę w szpitalu. Była pielęgniarką – kulturalną, inteligentną i dowcipną w swoim ironicznym stylu. Nie drgnęła przy moich opowieściach z pracy. Pamiętała ulubione zamówienie Avery na herbatę bąbelkową. Kiedy moja zmiana się spóźniała, zaproponowała, że podwiezie Avery na spotkanie klubu dyskusyjnego.
Avery zachowywał się wobec niej ostrożnie, ale nie chłodno. To było jak postęp.
Po ośmiu miesiącach zacząłem myśleć, że może mi się to uda. Może uda mi się znaleźć partnera, nie tracąc tego, co już mam.
