Następnie odezwała się Lyra. „Dlaczego teraz?”
Podniosłem kopertę.
„Przyniósł to. Usiądź.”
Tak, zrobili to.
Nie przerywali mi, kiedy mówiłem. To mnie zaskoczyło.
Najpierw wyjaśniłem treść listu.
Długi. Presja. Decyzje, które podjął Edwin.
I dlaczego wierzył, że odejście ich ochroni.
Jenny odwróciła wzrok w połowie. Lyra pochyliła się do przodu, skupiona. Dora wpatrywała się w stół.
Potem pokazałem im dokumenty.
„To wszystko, co odbudował twój ojciec. Każdy dług i każde konto. Wszystko uregulowane.”
Lyra wzięła stronę i ją przejrzała.
„Czy to… jest prawdziwe?”
"Tak."
„I to wszystko jest w naszych nazwiskach?”
Skinąłem głową.
Dora w końcu przemówiła.
„Więc po prostu wyszedł… wszystko naprawił… i wrócił z papierkową robotą?”
Westchnąłem.
Jenny lekko odsunęła krzesło.
„Pieniądze mi nie przeszkadzają” – powiedziała. „Czemu nie wrócił wcześniej?”
To było pytanie. To samo, które zadawałem sobie na sto sposobów w ciągu ostatniej godziny.
Pokręciłem głową.
„Nie mam lepszej odpowiedzi niż ta, którą znajdziesz w liście”.
Wypuściła powietrze i spojrzała w dół.
Lyra odłożyła papiery starannie na stół.
„Powinniśmy z nim porozmawiać.”
Dora spojrzała w górę. „W tej chwili?!”
„Tak” – powiedziała Lyra. „Czekaliśmy już wystarczająco długo, prawda?”
Skinąłem głową.
„Dobrze. Jego numer jest na dole listu.”
Lyra chwyciła go i zawołała, a jej ręce lekko drżały. „Tato, możesz przyjść?” Po czym skinęła głową. „Dobrze. Do widzenia”.
„Jest w pobliskim sklepie. Będzie tu za jakieś piętnaście minut” – powiedziała.
Podczas gdy czekaliśmy, nikt się nie odezwał.
Zanim minęło piętnaście minut, ktoś zapukał.
Zanim otworzyłam drzwi, jeszcze raz spojrzałam na dziewczynki w salonie.
Ich ojciec tam stał.
Gdy wszedł do środka, na początku nikt się nie odzywał.
Wtedy Lyra przerwała ciszę.
„Naprawdę przez cały ten czas nie byłeś obecny?”
Edwin spojrzał w dół, zawstydzony.
Dora zrobiła krok naprzód.
„Myślałeś, że nie zauważymy? Że to nie będzie miało znaczenia?”
Jego wyraz twarzy nieznacznie się zmienił.
„Myślałem… że będzie ci lepiej. I nie chciałem szargać pamięci twojej matki”.
„Nie możesz o tym decydować” – powiedziała.
„Teraz to wiem. I bardzo mi przykro.”
Po raz pierwszy zobaczyłem łzy w jego oczach.
Lyra uniosła jeden z dokumentów. „To prawda? Ty to wszystko zrobiłeś?”
„Tak. Pracowałem tak ciężko i tak długo, jak mogłem, żeby to naprawić.”
Ale Jenny pokręciła głową.
„Wszystko przegapiłeś.”
"Ja wiem."
„Skończyłem studia. Wyprowadziłem się. Wróciłem. Ciebie przy tym nie było.”
Cisza.
Wyglądało na to, że Jenny chce powiedzieć coś więcej, ale zamiast tego odwróciła się, a lata bólu towarzyszyły jej w milczeniu.
Dora podeszła bliżej, aż nie było już od niej odwrotu.
„Czy tym razem zostajesz?”
Przez sekundę pomyślałem, że się zawaha.
Ale tego nie zrobił.
