„Moja córka, Lily…” – powiedziałem. „Nazywali mnie”.
Wstała bez wahania. „Szeryf na ciebie czeka”.
Lily siedziała sama przy metalowym stole w małym pokoju przesłuchań, skulona, z włosami opadającymi do przodu, jakby próbowała się za nimi schować. Nie ma nic lepszego niż widok własnego dziecka w miejscu stworzonym z myślą o strachu.
Sięgnąłem do drzwi, ale szeryf stanął przede mną.
Nie był nieuprzejmy. To jednak pogarszało sprawę. Na jego twarzy malował się ostrożny spokój kogoś, kto przywykł do przekazywania przełomowych wiadomości w świetle jarzeniówek.
„Oficerze… moja córka… ona tam jest… wzywał mnie pan…” Słowa wyrywały się z jego ust, łamane i splątane.
„Proszę pani” – powiedział łagodnie – „myślę, że powinna pani usiąść, zanim wyjaśnimy, co się stało”.
„Pozwól mi ją zobaczyć, oficerze.”
„Obiecuję, że tak będzie” – powiedział. „Ale najpierw musisz to usłyszeć wyraźnie”.
„Gdzie jest Kathy?” zapytałem, rozglądając się po pokoju.
Jego wzrok lekko się przesunął i wiedziałem, że to nie tylko przestraszony nastolatek za szklanymi drzwiami. Zaprowadził mnie na krzesło i usiadł naprzeciwko mnie.
„Pani córka nie ma kłopotów, proszę pani.”
Mrugnęłam.
