Potem wyszeptał: „To nie może się dziać naprawdę…”
Ścisnęło mnie w żołądku. „Co nie może się dziać?”
Spojrzał na mnie z paniką wypisaną na twarzy. „Zadzwoń natychmiast do Kendry!”
Wpatrywałam się w niego. „Dlaczego? Danielu, co się stało?”
Jego głos załamał się, był ostry i głośny w małej łazience. „Nie możemy jej tak trzymać. Po prostu nie możemy. Spójrz na jej plecy”.
Te słowa nie miały sensu.
Podszedłem bliżej i pochyliłem się.
Kiedy zobaczyłam znak, na którym tak skupił się Dan, moje oczy napełniły się łzami.
„Nie… O Boże, nie. Tylko nie to!” – krzyknęłam, a mój głos odbił się echem od ścian. „Moje biedne dziecko, co ci zrobili?”
Pamiętałem narodziny w fragmentach.
Nie było nas w pokoju, kiedy to się stało. Telefon zadzwonił za późno.
Kendra była już w szpitalu i na sali porodowej od kilku godzin, gdy pielęgniarka zadzwoniła do nas i powiedziała, że nasze dziecko jest w drodze.
Pobiegliśmy do szpitala, gdzie powiedziano nam, że musimy czekać.
„Nie podoba mi się to” – powiedziałam. „Chciałam być przy tym, kiedy nasze dziecko pojawi się na świecie. Nie sądzisz chyba…”
Daniel wiedział dokładnie, czego się obawiam. Pokręcił głową.
„Kontrakt jest niepodważalny. Nie ma mowy, żeby mogła ubiegać się o dziecko. Spokojnie… życie czasem rzuca kłody pod nogi. Jestem pewien, że wszystko jest w porządku”.
Mieliśmy wrażenie, że czekaliśmy na szpitalnym korytarzu całą wieczność.
Dopiero późnym wieczorem pielęgniarka w końcu nas wezwała.
Kendra spała.
Sophia też. Była owinięta w pieluszki i umieszczona w kołysce.
Wyglądała jak mały cherubinek i musiałam się mocno powstrzymywać, żeby jej nie wziąć na ręce i nie przytulić.
„Czuję się dobrze” – powiedziała nam cicho pielęgniarka.
Pediatra uśmiechnął się, powiedział nam, że córka jest zdrowa, po czym szybko opuścił pokój.
Kilka dni później pozwolono nam zabrać Sophię do domu. Wszystko wydawało się normalne, aż do tego momentu w łazience.
